گوگل، غول اینترنتی جهان به خیانت در یکی از پذیرفته‌ترین قوانین اینترنت به نام “بی‌طرفی شبکه” متهم شده است . بر طبق این اصل که از آن به قانون طلایی اینترنت یاد می‌شود، همگان باید دسترسی یکسانی به شبکه اینترنت داشته باشند.

به گزارش تلگراف، این شرکت تائید کرده که گفتگوهایی را با وریزون (اپراتور شبکه‌های همراه و فراهم‌کننده خطوط ارتباطی) داشته و حتی روی طرح‌های توزیع اینترنت در شبکه‌ها موافقت کرده اشت.

بسیاری از کارشناسان ابراز نگرانی کرده‌اند که اگر این طرح‌ همگانی شود، ممکن است منجر به اجرای طرح‌هایی شود که به چند بخشی شدن اینترنت می‌انجامد و به این ترتیب ممکن است کارایی وکیفیت بالاتر با قیمت بیشتری در اختیار برخی افراد قرار گیرد. منتقدان، این موضوع را به عنوان «سناریوی روزهای تاریک» مطرح کرده‌اند که می‌تواند نشان از پایان دوران اینترنت باشد.

البته گوگل معتقد است که در برخی نمونه‌ها و موارد، تبعیض جایز است. این در حالی است که بی‌طرفی شبکه‌ای یکی از بنیادی‌ترین اصول در دنیای وب بوده است.

گیگی سوهن، رئیس Public Knowledge که یک گروه فعال در زمینه حقوق دیجیتال است در این باره می‌گوید: «قرارداد بین گوگل و وریزون در مورد چگونگی کنترل ترافیک اینترنت به طور قطع باعث پشیمانی خواهد بود و به طور کامل بی‌معنی است. سرنوشت اینترنت بسیار بزرگ‌تر و گسترده‌تر از آن است که دو شرکت بخواهند با مذاکره با یکدیگر آن را تعیین کنند».

جان سیلور، رئیس گروه رسانه‌ای فری‌پرس در این باره چنین هشدار می‌دهد: «از زمان ظهور اینترنت، همگان مجاز بودند که محتوای خود را با یک سرعت در این فضا منتشر کنند، چه خبرگزاری ای.بی.سی و چه بلاگ ویدیویی خودتان به یک میزان از اینترنت سهم می‌بردند».

از سوی دیگر، اریک اشمیت، مدیر اجرایی گوگل در این باره گفت: «گوگل مدت‌های طولانی با وریزون در حال مذاکره بوده تا در مورد تعریف بی‌طرفی در اینترنت به توافق برسد. مردم در این مورد کمی گیج شده‌اند. این مفهوم به این معناست که اگر شما یک فایل با محتوای خاص دارید، برای مثال یک فایل ویدیویی، نباید بین شما و دیگری برای انتشار همان محتوا که یک فایل ویدیویی دیگر است تبعیض وجود داشته باشد. اما تبعیض در مورد محتواهای مختلف مشکلی ندارد و اصل بی‌طرفی را نقض نمی‌کند».

اوایل سال جاری، شرکت Comcast که سرعت تعدادی از مشتریان خود را به‌طور مخفیانه پایین آورده بود، جریمه شد. البته در دادگاه استیناف، این شرکت دلیل آورد که این مشتریان اطلاعات بسیار زیادی را دانلود کرده بودند و دادگاه هم این جریمه را بخشید!

اما بعد از این جلسات، این موضوع کماکان نامشخص ماند که شرکت‌ها تا چه حدی می‌توانند دسترسی به اینترنت را کنترل کنند؛ به عبارت دیگر، تعیین چگونگی دسترسی به اطلاعات و کنترل آن تا چه اندازه قانونی است.

در انگلستان نیز بی‌بی‌سی به واسطه محبوبیت سرویس آی.پلیر خود تحت انتقادات زیادی قرار دارد، چرا که برخی معتقدند این شرکت بیش از اندازه از شبکه ارتباطی کشور انگلستان استفاده می‌کند. به هر حال بحث بی‌طرفی اینترنتی موضوعی است که قطعا در آینده در مورد آن بیش‌تر خواهیم شنید.

منبع متنی: خبرآنلاین

استفان کاس: در سافاری ۵، آخرین نسخه مرورگر رایگان شرکت اپل امکان تازه‌ای پیش‌بینی شده که «ریدر» نام گرفته است. کاربران می‌توانند با استفاده از این امکان مقالات چندین صفحه‌ای را به یک صفحه نوشتاری قابل پیمایش و فاقد مؤلفه‌های گرافیکی تبدیل کنند. مطابق اعلام شرکت اپل، «ریدر» تمامی تبلیغات موجود در صفحات نوشته و دیگر ویژگی‌های بصری را که ممکن است حواس خواننده متن را به خود معطوف کنند، حذف خواهد کرد.

در نتیجه «ریدر» درآمد حاصل از این تبلیغات را هم برای صاحبان وب‌سایت‌ها از بین خواهد برد و نکته اینجاست که اغلب این مقالات چند‌ صفحه‌ای متعلق به ناشران و سایت‌های خبری‌ متعدد مانند «تکنولوژی ریویو» هستند. استفاده از نرم‌افزاری که بتواند نمایش آگهی‌ها یا باز شدن صفحات جدید متعلق به تبلیغات تجاری را مسدود کند، مسئله تازه‌ای نیست. به نظر من هم وجود افزونه‌ها و امکان انتخاب حذف یا عدم حذف تبلیغات در بسیاری از نسخه‌های به‌روز شده مرورگرها و خصوصا صفحات تبلیغاتی که به صورت خودکار باز می‌شوند، ایده فوق‌العاده‌ای است. آنچه تازه است شیوه اپل در حذف این تبلیغات است، ریدر به کاربر اجازه نمی‌دهد بین نمایش یا عدم نمایش تبلیغات در صفحه تازه یکی را انتخاب کند. از لحاظ تکنیکی اضافه کردن این انتخاب به امکانات این مرورگر به مراتب ساده‌تر از فناوری به کار گرفته شده برای توسعه ریدر است. علاوه بر این اغلب سایت‌های خبری و ناشران امکان ساده‌تر کردن صفحات را با استفاده از لینک‌های مناسب برای چاپ هر مقاله در اختیار کاربران قرار می‌دهند، به صورتی که تنها چندین آگهی مرتبط با متن همراه آن خواهد بود.

اما چرا ریدر به یک نسخه که آگهی‌ها را نمایش دهد نیاز دارد؟ خوب، به همان دلیل که من از نرم‌افزارهای رایگان حذف تبلیغات آنلاین استفاده نمی‌کنم، به این دلیل که فکر می‌کنم باید از سایت‌هایی که در ارائه محتوا و نمایش تبلیغات آنلاین حد متعادلی را رعایت کرده‌اند، حمایت کنم. همانطور که از نظر شما تماشای یک آگهی تجاری ۳۰ ثانیه‌ای در سایت هولو در مقابل تماشای یک ویدئوی مجانی دوست‌داشتنی منصفانه است، مشاهده چندین تبلیغ کوچک پراکنده در گوشه و کنار هر مقاله در مقابل خواندن یک متن خوب و دست اول عادلانه به نظر می‌رسد. اما ریدر اپل در این زمینه منعطف نیست و به کاربران حق انتخاب نمی‌دهد. اگر آنها استفاده از ریدر را بخواهند ناچارند فلسفه وجودش را نیز بپذیرند، ریدر بدون‌شک بهترین انتخاب است، البته برای اپل نه کاربران!

بعضی الحاق ریدر به سافاری ۵ را تلنگری به کاربران وب می‌دانند ولی من بعید می‌دانم هزینه‌ای که این افراد صرف تبلیغات می‌کنند، مسئله اپل باشد. اینکه اپل با این کار تلاش می‌کند ناشران را به سمت تبلیغ محصولات‌شان توسط برنامه های کاربردی اختصاصی آی‌فون و آی‌پد -جایی که تبلیغات حذف نمی‌شوند- و با استفاده از پلتفرم تبلیغاتی iAd سوق دهد، به نظر من محتمل‌تر است. اپل امیدوارست با در اختیار گرفتن این تبلیغات و فروش آنها سهمی ۴۰ درصدی از درآمد حاصل داشته باشد.

مطمئنم اگر روزی وب‌سایت‌های ناشران به تلافی این کار، از سافاری ۵ پشتیبانی نکنند و به کاربران آن اجازه ندهند از سایت‌های خبری بازدید کنند، اپل به شدت معترض خواهد شد. هیچ شرکتی نمی خواهد به روزگاری برگردد که بسیاری از وب‌سایت‌ها در مورد پشتیبانی نکردن از مرورگر ساخت آن به کاربران هشدار می‌دهند. با تمامی این تحلیل‌ها امیدوارم اپل و ناشران با یکدیگر بر سر سافاری ۵ به توافق برسند و فکر می‌کنم بهبود این رابطه به سادگی اضافه کردن گزینه «نمایش تبلیغات سازگار با چاپگرها» به ریدر باشد.

منبع: تکنولوژی ریویو، ترجمه: محبوبه عمیدی

منبع نوشتاری:خبرآنلاین

خلاصه بگم سیب سبز عزیز دوست دارم بزودی بر میگردم هیچکسم نمیتونه تو رو از من بگیره دوباره زندت میکنم همونجور که رینکت رو زنده کردم نامت رو زنده میکنم

دوستت دارم!

اما آقای شیرازی با این کارت باعث شدی که بهتر بشناسمت قبلا از بچه‌ها یه چیزایی شنیده بودم بلاگ‌هایی که رتبه میاوردند و نمیدونم یه جورایی معروف میشدند رو پاک میکردی حتی بهم نمونه هم نشون دادن اما باور نکردم تا اتفاق واسه من افتاد و به یقین رسیدم که آدم نیستی، اما مطمئن باش به جایی نمیرسی؟

نویسنده فریبا فرهادیان: بالاخره گاوها هم وارد عرصه کامپیوتری شدند. آن‌ها قرار است با شرکت‌های بزرگی چون گوگل و مایکروسافت شراکت بزرگی راه بیاندازند.

این روزها صحبت از ورود مزارع لبنیات‌سازی به عرصه تجارت کامپیوتر است. این کار از طریق کودهایی انجام خواهد شد که از گاوهای ساکن این مزارع تولید می‌شوند. ظاهرا قرار است نیروی مورد نیاز برای مراکز دیتای وسیعی که متعلق به شرکت‌های گوگل و مایکروسافت است، از طریق همین کودها تامین شود!

اما چنین ایده‌ای از کجا شکل گرفت؟ دلیل عمده آن را می‌توان وجود ساختمان‌های مراکز کامپیوتری در نقاط روستایی و نیز تلاش سازندگان لبنیات برای خلاص شدن از شر زائدات گاوهایشان دانست.

شاید راه منطقی این باشد که کشاورزان زمین خود را به شرکت‌های فناوری اجاره دهند تا بتوانند سرمایه‌گذاری خود را در زمینه سیستم‌های تبدیل ضایعات به سوخت جایگزین، تنها در عرض ۲ سال برگردانند.

چاندرا کانت دی پاتل، مهندس شرکت اچ‌پی و مدیر آزمایشگاه فناوری اطلاعات پایدار این شرکت، در مقاله‌ای به این موضوع اشاره کرده و نوشته است که استقرار این مراکز دیتا در نقاط روستایی، شانس بزرگی برای کشاورزان خواهد بود.
در سال‌های گذشته بیشتر شرکت‌ها تمایل داشتند مراکز دیتای خود را در شهرها یا نزدیکی مراکز پرجمعیت تاسیس کنند؛ اما کم‌کم پیدا کردن برق ارزان قیمت و یا املاک برای ساختمان‌های جدید به یک مشکل بزرگ تبدیل شد. اما وقتی شبکه‌های انتقال دیتای پرسرعت افزایش یافت، شرکت‌های فناوری هم این شانس را پیدا کردند که از مراکز پرجمعیت فاصله بگیرند. حال اگر این مراکز در نزدیکی مزارع تولید لبنیات هم واقع شوند، اوضاع خیلی بهتری رقم خواهد خورد.

به مزرعه برگردیم و این‌که صاحبان این مزارع سعی زیادی برای خلاص شدن از شر فضولات بدبوی دامی خود می‌کنند و روی به تبدیل کردن آنها به بیوگاز آورده‌اند. اما تولید بیوگاز نیاز به تجهیزات خاصی دارد.

طبق محاسبات اچ‌پی هر ده‌هزار گاو می‌تواند سوخت یک مرکز دیتای یک مگاواتی را تامین کند که این نیز معادل یک مرکز کامپیوتری کوچک است که توسط بانک‌ها استفاده می‌شود. به گفته این شرکت، تجهیزات محاسباتی گرمای زیادی تولید می‌کنند که می‌توانند برای استفاده در تجهیزات ساخت بیوگاز که نیازمند گرما هستند، استفاده شوند. یعنی یک چرخه پرسود برای کشاورز و شرکت‌های فناوری اطلاعات!

چنین چیزی به معنی این است که کشاورزان باید به جای ساختن نیروگاه بیوگازی خودشان با یک شرکت بزرگ شریک شوند.